Από τη διαχείριση στη στήριξη: τι σημαίνει να ζεις με διαβήτη στην Ελλάδα σήμερα

Αν δεν ζεις με διαβήτη, είναι δύσκολο να φανταστείς τι σημαίνει πραγματικά.
Δεν είναι μια «ασθένεια» που απλώς διαχειρίζεσαι.

Είναι μια καθημερινότητα γεμάτη αποφάσεις, εργαλεία και ευθύνη.

Σε αυτό το βίντεο προσπάθησα να το δείξω όσο πιο απλά και αληθινά γίνεται.
Για να καταλάβουμε όλοι — και κυρίως όσοι παίρνουν αποφάσεις.

Δεν θα σας κρύψω και την κριτική της κόρης μου: ότι εγώ δεν ζω κυριολεκτικά με τον διαβήτη — εκείνη ζει.

Για εμένα, όμως, αυτό δεν ισχύει.
Από τη μέρα της διάγνωσής της, ζω, κοιμάμαι, αναπνέω και υπάρχω μέσα σε αυτή την πραγματικότητα.
Ως άνθρωπος — και πρωτίστως ως μητέρα — ο διαβήτης έγινε κομμάτι της ζωής μου.
Τον ζω. Τον έζησα. Και θα συνεχίσω να τον ζω.

Οι γονείς, οι κηδεμόνες, οι φροντιστές ατόμων με διαβήτη δεν μαθαίνουν απλώς να διαχειρίζονται τη νόσο.
Εκπαιδεύονται, προσαρμόζονται, επαγρυπνούν — συχνά στον ίδιο βαθμό με τους ίδιους τους ασθενείς.

Και ταυτόχρονα, κουβαλούν κάτι ακόμη:
το άγχος, την αγωνία και — πάνω απ’ όλα — την ευθύνη για έναν άλλον άνθρωπο.

Και όταν αυτή η ευθύνη αφορά περισσότερα από ένα άτομα, τότε η καθημερινότητα γίνεται ακόμη πιο σύνθετη.

Η ευχή όλων μας;
Να πάψει μια μέρα να υπάρχει αυτή η νόσος. Να βρεθεί μια θεραπεία.

Δυστυχώς, αυτό δεν φαίνεται άμεσα στον ορίζοντα.

Αυτό που μας λέει η διεθνής επιστημονική κοινότητα — όπως η International Diabetes Federation — είναι μάλλον ανησυχητικό:
μέχρι το 2050, ο διαβήτης αναμένεται να επηρεάζει περίπου το 13% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Τα μεγέθη είναι ήδη μεγάλα. Και θα γίνουν ακόμη μεγαλύτερα.

Υπάρχει η αντίληψη ότι η σύγχρονη τεχνολογία αφορά κυρίως τον διαβήτη τύπου 1.
Αυτό δεν ισχύει.

Τα άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 που λαμβάνουν εντατικοποιημένη ινσουλινοθεραπεία
αντιμετωπίζουν καθημερινά την ίδια πολυπλοκότητα και τους ίδιους κινδύνους.

Η πρόσβαση σε τεχνολογία, όπως τα συστήματα συνεχούς καταγραφής γλυκόζης,
δεν είναι λιγότερο σημαντική για αυτούς. Είναι απαραίτητη.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για ισότιμη φροντίδα, όταν η πρόσβαση στα απαραίτητα εργαλεία δεν είναι ίδια για όλους.

Κι εμείς — άνθρωποι με διαβήτη και φροντιστές — καλούμαστε να κάνουμε κάτι εξαιρετικά απαιτητικό:
να διαχειριζόμαστε, 24 ώρες το 24ωρο, 365 ημέρες τον χρόνο, τη λειτουργία ενός οργάνου που δεν λειτουργεί πλέον σωστά — ή έχει σταματήσει εντελώς να λειτουργεί.

Τόσο απλό.
Και ταυτόχρονα τόσο σύνθετο.

Μια καθημερινή πρόκληση.
Ένας συνεχής αγώνας.
Μια πραγματικότητα που δεν σταματά ποτέ.

Ποια είναι η αντίδρασή σας;

0In Love0Happy0Not Sure0OMG0Angry0Sad0LOL0Cry0Silly0Crazy